Van tegenslag naar leiderschap

Voordat ik bij SalesVision begon, had ik al zeven verschillende bijbaantjes gehad. Ik was eigenlijk continu op zoek naar iets wat echt bij mij paste. Ik wilde graag ergens werken waar ik beloond werd voor mijn eigen inzet en waar ik zelf invloed had op hoe ver ik kon komen.

Toen ik als vierde medewerker bij SalesVision begon, had ik eigenlijk meteen het gevoel dat ik eindelijk op de juiste plek zat.

Ik begon naast mijn studie en vond het werk al heel snel ontzettend leuk. Wat mij vooral aansprak, was dat je iedere dag opnieuw de kans kreeg om jezelf te bewijzen en beter te worden. Ik merkte dat ik er steeds handiger in werd en werd uiteindelijk gepromoveerd tot High Potential.

Vanaf dat moment begon ik ook echt na te denken over wat ik binnen het bedrijf wilde bereiken. Ik weet nog dat ik toen al heel duidelijk uitsprak dat ik de eerste salesmanager van SalesVision Apeldoorn zou worden.

Voor mij was dat niet zomaar iets wat me leuk leek, maar echt een doel waar ik volledig voor wilde gaan.

Uiteindelijk besloot ik daarom om te stoppen met school en mijn energie volledig in SalesVision te steken. Ik wilde ontdekken hoe ver ik kon komen als ik me ergens helemaal op zou focussen.

In het begin ging mijn ontwikkeling behoorlijk snel, maar ik kwam er ook achter dat die weg absoluut niet alleen maar omhoog zou gaan.

Er kwam namelijk een periode waarin meerdere dingen tegelijk tegenzaten. Mijn resultaten werden slechter, mijn thuissituatie was niet fijn en uiteindelijk werd ik ook nog eens gedegradeerd van Captain naar High Potential. Dat was voor mij echt een flinke klap.

Ik had altijd zoveel vertrouwen gehad in mijn doel om manager te worden, maar ineens leek alles erop te wijzen dat het misschien toch niet voor mij was weggelegd. Mijn zelfvertrouwen kreeg een behoorlijke tik en ik heb in die periode serieus overwogen om ermee te stoppen.

Toch bleef ik gewoon werken. Ik zat inmiddels in het ritme van fulltime shifts draaien en ging daar eigenlijk mee door, ook al wist ik op dat moment niet precies hoe ik weer verder moest. Eerlijk gezegd vond ik het ergens zelfs wel lekker dat ik even niet meer alle verantwoordelijkheden van een Captain had.

Ik kon me gewoon op mijn eigen werk richten, zonder me overal mee bezig te hoeven houden.

Maar na een tijdje begon me iets op te vallen. Ondanks dat ik officieel geen Captain meer was, merkte ik dat ik me eigenlijk nog steeds op dezelfde manier gedroeg. Ik bleef initiatief nemen, verantwoordelijkheid pakken en me bezighouden met dingen die niet per se meer bij mijn functie hoorden.

Niet omdat iemand dat van me verwachtte, maar omdat het voor mij gewoon goed voelde.

Dat was voor mij echt een wake-upcall. Ik besefte dat ik helemaal geen bepaalde functie nodig had om me te gedragen als de persoon die ik wilde worden. Als ik uiteindelijk manager wilde zijn, waarom zou ik dan wachten totdat ik die titel weer had om me als een leider te gedragen?

Vanaf dat moment ben ik steeds meer gaan leven naar de persoon die ik wilde zijn, in plaats van alleen naar de positie waarin ik op dat moment zat.

Dat inzicht heeft veel veranderd in de manier waarop ik naar mezelf en mijn ontwikkeling kijk. Het sluit ook aan bij misschien wel de belangrijkste les die ik tot nu toe heb geleerd: radicaal verantwoordelijkheid nemen.

Voor mij betekent dat dat je altijd naar jezelf blijft kijken en jezelf afvraagt wat jij kunt doen om een situatie te verbeteren. En dat geldt niet alleen wanneer het slecht gaat.

Sterker nog, verantwoordelijkheid nemen als alles tegenzit, vind ik eigenlijk nog het makkelijkste. Je merkt dat iets niet goed loopt en weet dat je in actie moet komen. De echte uitdaging zit juist in de momenten waarop alles prima gaat. Wanneer je goede resultaten draait, tevreden bent en eigenlijk lekker in je comfortzone zit.

Juist dan moet je volgens mij blijven kijken hoe je jezelf verder kunt ontwikkelen, in plaats van genoegen te nemen met wat je al hebt bereikt.

Dat betekent trouwens niet dat je nooit tevreden of trots mag zijn. Ik vind het juist belangrijk om stil te staan bij wat je bereikt hebt. Alleen wil ik niet dat die tevredenheid ervoor zorgt dat ik stil kom te staan.

Inmiddels ben ik manager bij SalesVision Apeldoorn en heb ik daarmee een doel bereikt dat ik al vroeg in mijn carrière hardop uitsprak. Als ik terugkijk op de weg ernaartoe, ben ik misschien nog wel het meest dankbaar voor de periodes waarin het niet vanzelf ging.

Juist toen ik werd gedegradeerd en aan mezelf begon te twijfelen, heb ik dingen geleerd die ik anders waarschijnlijk nooit op dezelfde manier had ingezien.

Wat mij daarnaast typeert, is dat ik graag degene ben die als eerste ergens in springt. Ik hoef niet van tevoren precies te weten hoe iets gaat lopen en het houdt mij niet tegen als iets nog niet eerder gedaan is.

Natuurlijk krijg ik ontzettend veel hulp van de mensen om me heen, maar ik vind het belangrijk om zelf initiatief te durven nemen en ergens volledig voor te gaan wanneer ik erin geloof.

Mijn volgende grote droom is om mijn eigen vestiging te openen. Ik wil iets op de kaart zetten dat echt bij mij past en laat zien waar ik voor sta. Een plek waar mensen verantwoordelijkheid leren nemen, zichzelf blijven uitdagen en ontdekken dat ze vaak veel meer kunnen dan ze in eerste instantie denken.

Ik ben nog lang niet uitgeleerd en merk dat ik iedere dag nieuwe dingen ontdek over sales, leiderschap en management. Maar als ik één ding uit mijn eigen ontwikkeling meeneem, is het dat je huidige situatie niet hoeft te bepalen waar je uiteindelijk terechtkomt.

Je kunt een stap terug moeten doen, aan jezelf twijfelen of tijdelijk niet de resultaten halen die je wilt, maar dat betekent niet dat je je doel moet loslaten.